De Roaring Twenties waren natuurlijk een tijd van feestvreugde, maar ook een onderbreking tussen
wereldoorlogen. Een tijd van ogen sluiten. Zowel voor de afgelopen als de aankomende ramp, waar het zaadje al voor was geplant. Dit ontsnappen aan nare gebeurtenissen door verdoving te zoeken, blijft actueel, maar ik vind het naïef. Waarom zou je geen tijd nemen om een hoofdstuk af te sluiten?
Met swing, het Charlestonritme, en akkoordprogressies die deels zijn gebaseerd op de twaalftoonstechniek, heb ik geprobeerd een stuk te maken dat zowel vervreemdend als upbeat is. Dat laat merken hoe raar het is als je erop danst.